يكى از بچه ها شيرينى تولد بچه اش را آورده بود. تعارف كرديم حاجى يكى برداشت.

گفتم «خب حاجى. شما كى شيرينى تولد بچه تون رو مى آريد؟»

گفت «من نمى بينمش كه شيرينى هم بيارم.»


شهید حاج حسین خرازی

هواپيماي عراقي ما را هدف گرفته بود. مي‌خواستم ماشين را نگه دارم كه برويم يك گوشه پناه بگيريم. حاجي بدون اين‌كه چهره‌اش تغييري كند گفت «راهتو برو.»

-          حاجي،‌ مگه نمي‌بيني؟ ما رو هدف گرفته.

زير لب خواند «لا حول ولا قوه الا بالله»

و دوباره گفت «راهتو برو.»


سردار خیبر شهید حاج محمد ابراهیم همت

هرلحظه اين احساس را داشتم; كه هر وقت باشد، شهيد مى شود. هميشه هم بهش مى گفتم. مى گفتم كه «هر وقت باشه، شهيد مى شى. ولى دوست دارم به اين زودى ها شهيد نشى. هنوز پسرام داماد نشدند. مى خوام خودت دامادشون كنى.»

خواب ديده بود. ديده بود كه يكى از دوست هاى شهيدش آمده ببردش. نمى رفته. به ما نگاه مى كرده و نمى رفته. ما خيلى گريه مى كرده ايم. دوستش به زور دستش را كشيده بوده و برده بودش.

بعد از اين خوابش، بهم گفت «تو بايد راضى باشى تا من برم. خودت رو آماده كن.


شهید علی صیاد شیرازی

حاج عباس رفتار و كردارش با پذيرفتن فرماندهي لشگر تغيير نكرد و او كسي نبود كه اين القاب را افتخاري بداند به همين خاطر هيچ وقت نخواست عنوان كند كه فرمانده لشگر است زيرا بسيجيان را فرماندهان واقعي جنگ مي‌دانست. بعد از عمليات خيبر، مشغله‌اش زياد شد و دير به خانه مي‌آمد. او چيزي نمي‌گفت. من هم نمي‌پرسيدم تا اينكه يك روز از طرف لشگر تلفن مخصوصي را در خانه ما نصب كردند و گفتند: «اين مخصوص فرماندهي است و عباس فرمانده لشگر 27 محمد رسول الله (ص) است.» او با اينكه فرمانده لشگر بود حقوق كمي‌ مي‌گرفت. هنگام شهادت ميزان حقوقش 2900 تومان بود. اموالي را كه در اختيار داشت متعلق به خداوند و تمامي‌ مردم مي‌دانست و معتقد بود كه او وظيفه نگهباني از آنها را بر عهده دارد و اجازه نمي‌داد بيت‌المال حتي يك سر سوزن جابجا شود.


شهید عباس کریمی

ده تا كاميون مى برديم منطقه; پُرِ مهمات. رسيديم بانه. هوا تاريكِ تاريك شده بود. تا خط هنوز راه بود. ديديم اگر برويم، خطرناك است. توى شهر درِ هر جاى دولتى را كه زديم. اجازه ندادند كاميون را توى حياطشان بگذاريم. مى گفتند «اينجا امنيت نداره!»

مانده بوديم چه كنيم. زنگ زديم به آقا مهدى و موضوع را بهش گفتيم. گفت «قل هو اللّه بخونيد و بيايين. منتظرتونم.»


شهید مهدی باکری

روز اول جنگ همراه محمود رفتیم خدمت امام . محمود گفت : اومدیم از محضرتون کسب تکلیف کنیم  وظیفه ما الان چیه؟ باید بریم جبهه یا همین جا بمونیم ؟

امام گفتند : من اگر جای شما بودم می رفتم جبهه.

محمود دست امام را بوسید . ما هم . آمدیم بیرون . همان روز محمد رضا حمامی را گذاشتند جای خودش . من و چند تا از بچه ها رفتیم مشهد . می خواستیم سری از خانوادهامان بزنیم بعد بریم جبهه محمود و بعضی های دیگر ولی یکراست رفتند منطقه.


شهید محمود کاوه

شايد هيچ چيز به اندازه ى سيگار كشيدن بچه ها ناراحتش نمى كرد.

اگر مى ديد كسى دارد سيگار مى كشد، حالش عوض مى شد. رگ هاى گردنش بيرون مى زد.

جرأت مى كردى توى لشكر فكر سيگار كشيدن بكنى؟



شهید مهدی زین الدین

خيلي اين پست هاي ستاره هايي كه ميذاريد رو دوست دارم        
حال و هوايي عوض ميشه با خوندنش
زنده باشيد

                                  شــــادي ارواح طيـبــه شــهدا صـلـوات